BİR ZAMANLAR GÜLSÜM

İşyerimdeki bilgisayardaki fotoğraflarımıza bakarken Gülsüm'ün l yaşındayken çekilmiş fotoğraflarını gördüm, çok tatlıydı, aslında Gülsüm doğduktan 3 yaşına kadar bonus bir kafayla gezdi ne olduysa saçları kesildikten sonra oldu, kesildikçe saçları düzleşti ve rengi koyulaştı, aslında Beyza'nın da saçları Gülsüm kadar olmasada bonus kafaydı, ikisinin de saçları tamamen değişime uğrayarak düzleşti aradaki farka bakın.

Birde benim kızım büyümüş ya, şu anda oturduğumuz eve taşındığımızda tam bir yaşındaydı şu anda 5 yaşını bitirdi 6 yaşına girdi, kocaman kız oldu, insan o günlerini düşündükçe ne çabuk geçti yıllar, daha dün gibiydi diyor.

Beyza'nın ikinci yaşını kutladığımızda öğrenmiştim Gülsüm'e hamile olduğumu, biraz şaşkınlık, biraz sevinç tam anlamıyla ne hissettiğimi anlayamamıştım, çünkü henüz günlerim Beyza'nın birtakım rahatsızlıklarıyla, sıkıntılarıyla yaramazlıklarıyla dolu dolu geçiyordu, bir de üstüne hamileliğimin öncesi tam üç ay boğaz ağrısı, sinüzit, orta kulak iltihabı derken çeşit çeşit antibiyotik kullanmış ve hatta muhtemelen hamile kaldığım zamana denk gelen iki de röntgen çektirmiştim, korkuyla doktorlara koşturdum, bazı doktorlar özellikle hamileliğin oluşumunun ilk haftalarında çekilen röntgenlerin bebekleri olumsuz etkileyebileceğini filan söylediler, bir kaç prof.la bu konuda telefonla görüştüm, çektirdiğim röntgenler sinüzit ve akciğer filmi olduğundan yani rahim bölgesinin bu ışınlardan fazla etkilenmeyeceği, sonuçta ikili test ve üçlü test ve ultrason görüntülerinden bir sorun çıkıp çıkmayacağının belli olabileceğini gerçekten bu röntgenlerin bebeği fazla etkilemeyeceğini söyleyince içim rahatlamıştı.

Böylelikle mutlu mesut hamileliğime devam ediyordum, özellikle Beyza'da yapmadığım ve sonrasında çok pişman olduğum her türlü önlemi ve özellikle yemek konusunda çok titiz davrandım, Beyza çok iştahsız ve mide rahatsızlığı olduğundan herşeyi yiyemiyordu, ben de kendimce bunu hamileliğim esnasında mide yanmamdan dolayı iştahsız yememe bağlıyordum, zaten bu yüzden toplam 7 kilo almıştım, bana göre ben hamileyken iştahsız olduğumdan Beyza'da öyle olmuştu, eğer Gülsüm'ün hamileliğinde iştahlı ve besinli gıdalar yersem bebek iştahlı olacaktı, böylelikle Gülsüm'de bilinçli bir hamililek geçirdim, sütümü, peynirimi, yoğurdumu, etimi, tavuğumu, fındık, fıstık, vitaminli, mineralli ne varsa yedim, ha birde bilumum vitamin ilaçlarımı alaraktan, özellikle de bol bol çilek yiyerek, yemek ve kilo yönünden çok sağlıklı bir hamililek geçirdim, toplamda sanırım 9 kilo almıştım, doğum sonrası da eski kiloma hemen indim, ancak bunun Gülsüm'ün iştahlı bir bebek olmasında hiç bir katkısının olmadığını da test etmiş oldum, yani tamam Gülsüm 3.250 gr, çok sağlıklı bir bebek olarak dünyaya gelmişti hatta ilk doğduğunda çok iştahlıydı, sağolsun benim sütlerimde henüz doğum odasından odama gelene kadar akmaya başlar, Allah'ın hikmeti işte, neredeyse sütlerim paçalarımdan akar yani,

Gülsüm'ü ilk kucağıma aldığımda Gülsüm yakamı paçamı kemirecek gibiydi, zavallı açlıktan ölmüş, ohh be dedim ne iştahlı bir bebek böyle, sonunda dileğim gerçekleşti, bir de annemin tembihleriyle aileden en boğazlı en çok yemek yiyen kişilerin adını söyleyerek ilk sütümü verdim.

-Boğaz boğaz İlhami abimin boğazı, yok Turan dayımın boğazı, eltim uyarıyor Atilla abinin boğazı, hah olsun onunda boğazı, yok anam bu boğaz meselesi 2 ay sürdü, hanım iki ay deli gibi meme emdi,

ben mest oluyorum, o emdikçe kendimi bulutlarda hissediyorum,

Beyza'da emziremediğimden, yani aslında birçok problem yaşadığımdan olmadı işte, zaten kendim sol göğsümden ameliyatlıydım, sütüm çok olmasına rağmen sol taraftan bir damla süt akmadı, meğer doktor süt kanallarını alınca göğüs ucuna açılan yollarını da dikmişler, damla süt akmıyor, davul gibi oldum, hadi oradan olmadı, sağ göğsüm de şişti sütler geri vurdu, iltihap derken, ilk günler cahillikten, sıkıntıdan, bir de doktorun çocuğu fazla yormayın, Beyza yoğun bakımda filan kalmıştı, derken benim de galiba kolayıma geldi, başladık mamaya, bir kaç ay sonra aklım başıma geldiğinde iş işten geçmişti, pişmanlığımdan gizli gizli ağlardım, benimle doğum yapan arkadaşlarım iki yaşına kadar emzirdiler, ben hep kendimi eksik hisssettim, ben kötü bir annemiyim acaba dedim, rüyalarıma giriyordu, rüyamda Beyza'yı emziriyordum, kalkınca acaba gerçek olabilirmi diye, düşünüyordum ama maalesef işte, s

onra Beyza l yaşındayken doktoruma tekrar gittim, emzirememe maceramı anlattım, zaten başka sıkıntılarım da vardı, 2. ameliyatımı oldum, doktorum bu arada bu süt gelmemesi meselesini de halletti, bir dahaki bebeğinde sütün gelir ama sen emziremezsin dedi, yani sütler hiç durmamacasına akacak, yerine yerisi gelecek ve sen bebeğine veremeyeceksin dedi, olsun buna da şükür sonuçta bir tanesi de yeter dedik,

Ben bu vicdan azabıyla Gülsüm'ü tek göğüsten deliler gibi emziriyordum, yetiyor ve hatta artıyordu bile, o da bayılıyordu, bazen 40 dakika, l saat emiyordu, ne olduysa 2 . ayın sonunda oldu, benim diğer göğsümden hiç durmamacasına süt akıyordu, ucunda açıklık olduğundan enfeksiyona davetiye çıkarıyordu, bu konuda sürekli doktorumdan uyarı alıyordum ama heryanım ıpıslak, sürekli temiz tutmaya çalışsam da maalesef enfeksiyon kaptım, Gülsüm'ü babanneye bırakarak sabah doktora Avrupa yakasına geçtim, eve döndüğümde Gülsüm bana küsmüştü, bir türlü emmiyordu, kafasını çeviriyor, direniyor, sürekli emmeyi reddediyordu, o inatsa bende inattım, emmeliydi, bırakmamalıydı, neredeyse l hafta o direndi ben direndim, baktım ki, cadı uyurken saatlerce emiyor reddetmiyor, uyanınca yüzüne bile bakmıyor, neyse olsun bari böyle devam edelim dedik, zamanla gündüzleri uyanıkken de az az emmeye başladı, gelgit akıllarıyla 6 ay , bir gece bir gündüz, devam ettik, 6. ayda bronşit olmuştu, göğsü burnu tıkanmıştı artık her şekilde reddetti, ben de üstüne gitmedim, öyle böyle 6 ay emmişti ya,

Fakat ben hala Beyza'ya onu emziremediğimi bir türlü söyleyemedim, biraz ondan kaynaklanan nedenlerle biraz benim sağlık sorunlarım yüzünden, biraz bilinçsizlikten olmadı işte, onlara bebeklik anılarını anlatırken, -ben nasıl emiyordum, çok seviyormuydum gibi sorular sorar, ben de diyemiyorum yavruma yok ben seni emziremedim, ama Gülsüm emdi, üzülür diye beni suçlar diye korkarım, belki anlatsam anlar ama yine de ben söyleyemiyorum, çünkü onlar da benim gibi önemsiyorlar bu durumu, küçük bebekleri emerken gördüklerinde daha çok soruyorlar bu soruları, o zaman da yok kızım sen emmedin diyemiyorum işte, bu konuyu hep burada yazmak istemiştim, belki ileride kendisi okuduğunda daha iyi anlar beni, özellikle nedenlerini ayrıntılı yazayım ki dedim, aklında kardeşiyle kendisi arasında ayrımcılık yapmadığımı anlayabilsin,

Konu yine nereden nereye geldi, ama aslında zaten ben bu blogu oluştururken güncel konuların arasında geçmişe dönüp böyle arada bir hatıralarımı yazmak hep istemiştim, bu yazıda da bunu gerçekleştirmiş oldum, keşke kızlarımın bebekliklerinde başlasaydım blog yazmaya