şimdi sizlere kızlarımı tek tek tanıtayım bu büyük kızım beyza 29/01/2001 doğumlu, şu an 7 yaşında, ilkokul 1. sınıfta okuyor. Canım Beyzam'ı o kadar zor ve zahmetli büyüttük ki onun hikayesi anlatmaya kalksam sayfalar yetmez. Doğumu bile başlıbaşına bir hikaye...... Marmara Üniversitesinde saat 12.20 'de Doğduğunda saçından başka bir şey görünmeyen bu küçük ve tatlı kız doğduğunda omuzlarına kadar inen simsiyah bir saçla ve 2500 gr miniminnacık bir kız olarak doğdu. Doğmundan önce doktorum bana "neyin olacak" diye sormuştu. Ben de kızım olacak dediğimde "adı BEYZA olsun" dedi "Beyza gibi güzel olsun" dedi meğer kız arkadaşının adı BEYZA'ymış ve o da hastanede Genel Cerrahmış "bende yeterki beni kurtar ismini BEYZA koyarım" dedim diğer doktorlarda "bu hastanede doğan bütün kızların adını beyza koyuyorsun" diye takıldı. doğduktan sonra eşime doktorun söylediklerini anlattım eşim aslında HİLAL ismini beğeniyordu doğrusu ben ve ailemiz HİLAL ismini pek istemiyorduk. Eşimin kardeşinin (EKREM) de desteğiyle adını BEYZA koyduk. Ve Beyza'nın hayat macerası da böylece başladı. Doğduktan sonraki ilk beslenmesinden sonra beyza müthiş bir şekilde kusmaya başladı, küçücük bebek karyolasından dışarıya fışkırarak acaib renklerde kusunca doktorlar apar topar yenidoğan bölümüne indirdiler. O zaman yenidoğan servisinin yenidoğan yoğun bakım servisi olduğunu bilmiyordum ilk dakikalar bana bebeği orada beslemeye kontrole götürdükleri söylemişlerdi, inanmışdım ilk anlar, zaten biraz erken doğmuştu beyza ilk doğum, filan derken anlayamamıştım herhalde. Yanımda yatan başka bir hastanın da bebeği yenidoğandaymış ilk ondan duydum orasının yoğun bakım olduğunu, akşam olmuştu apar topar yataktan kalkıp tek başıma hastanede deli gibi kızımı aramaya başladım, ilk etapta bulamadım karanlıkta koridorlarda kimseler yok, bulamadım yenidoğan servisini yorulup tekrar yerime döndüm. Arkadaşla birlikte gittik bu sefer baktım eşim, iş arkadaşları koridorda bekleşiyor endişeli bir şekilde yine de bana birşey hissettirmiyorlar.Nihayet kızımı gördüğümde akmaya başlayan gözyaşlarım hastaneden çıkana kadar hiç durmadan akmaya devam etti.Doktorlar özel bir gözlük gözlerinde incecik bir iğneyle damar yolu açmaya çalışıyorlar Beyza'da bütün gücüyle bağırıp ağlıyordu, bende dışarıda ağlıyorum. Eşime de %70 ölü bir bebek kurtulma şansı çok az demişler. Yenidoğan enfeksiyonu geçiriyormuş ve ben bunların hiçbirini bilmeden ağlıyorum birde bilsem ne olurdum. (İşin vehametini bir kaç ay sonra anlattılar bana ve ben uzun süre atlatamadım bunu. Onu her an kaybedebileceğim aklıma geldikçe hala üzülüyorum.Beyza bana hala daha korunmaya muhtaç, daha mazlum, daha hassas gelir ne bileyim işte ) 3 gün sonra çok riskli bir ilaç kullanılarak kurtuldu beyza ALLAH'IN izniyle ve nihayet eve geldik hergünümüz bir macera her günümüz ayrı bir deneyimle geçti sorunları hiç bitmedi memeler, mamalar, süt sağma makineleri, pompalar, kremler, bezler, filan derken babasının cüzdan düşmanı oldu çıktı beyza. Ama bir gün bile şikayet etmedi eşim. Piyasada ne bulursa beyza için alıp getirirdi. Hiç üşenmeden, hiç bıkmadan ve aralarında her zaman özel bir bağ oldu babasıyla yeri geldi üstüne kustu, yeri geldi işedi, yeri geldi bezini değiştirdi, yeri geldi, uyudular koyun koyuna, elleriyle besledi onu 2. annelik yaptı ona bu konuda hiç hakkını yiyemem eşimin Beyza'nın büyütülmesinde oldukça önemli katkıları oldu.Tabi Beyza'ya emeği geçen insanlar çoktur Yaşar yengesi, torunlarını çok seven Dedesi (Rahmi Babam), babannesi (Gülsüm annem) çok üstüne düştüler, (rahmetli annem Beyza'ya bakmaktan hep korkardı çünkü gerek bizler gerekse diğer torunları çok rahat bebekler oldukları için beyza'nın mamaları ilaçları, kusmaları derken, sağlık sorunları derken aklı çıkardı onun yüzünden birşey olacak diye çok pipirikli bir insandı.Allah rahmet eylesin hepsinden allah razı olsun. Ellerim yoruldu şimdilik bu kadar dedimya anlatmaya yetmez beyzayı arkası yarın