CİCİLERİMİZ

l hafta oldu yazmayalı, biraz keyifsizim, ne mi oldu, eşim arabamızı sattı, arabamdan oldum yani, gerçi araba benim elimden azad olduğu için eminimki çok mutlu olmuştur, zira tüm acemiliğimi onun üzerinde çıkarmıştım, ilk kalkışlarımda hoplatmalarım, şaha kaldırmalarım, araba çalışırken kontak çevirmeler, debriyaja basmadan vites değiştirmeye çalışmalar, ufak çapta bir kaza ve nihayetinde kurtuldu işte benim elimden, mutlumusun şimdi he söyle bakıyım, ben hiç mutlu değilim, neyse yine de Allah seni kazadan beladan korusun, çok kahrımı çektin doğrusu. Tabi doğal olarak da gezmelerimiz de sekteye uğradı, mesela geçen haftasonunu evde geçirdik, hiç bir yere çıkamadık, sıkıntıdan patladık, bu hafta başından beri yüzümden düşün bin parça, ilk şokumuzu atlatıp kendimizi toparlamaya çalışıyoruz, çocuklar bile hala soruyorlar babam arabamızı niye sattı, biz hiçbiryere gidemeyecekmiyiz diye, nasılsa bizimki de arabasızlığa alışamayacağı için kısa süre sonra bakınmaya başlar, hayırlısı olsun diyelim.

Bir de efendim eşim yeni fotoğraf makinesi almış bir türlü neyle çalıştığını bulamadık, şarj desen yok, çeşit çeşit piller alıyoruz takıyoruz yine yok, bir kaç dakika sonra kendiliğinden kapanıyor, anlamadık gitti, içinde de bir sürü resmimiz kaldı.

Ve Gülsüm hanımın salı günü işyeri ziyaretinden dönerken çektiğimiz kareler ( sıkıntılar )
hava çok sıcak olduğu için kıvranıp durdu, sonunda resmen tşhortünü üzerinden fırlatıp benim kucağıma attığı anlar

Bir oyana bir bu yana dönüp durdu, bir türlü uyku pozisyonunu alamadı, en sonunda yanında oturan Ayşen ablamızı karşı koltuklara yollayıp iki kolduğa birden kuruldu.

kudurdu, kudurdu, kudurdu, en sonunda Boğaz köprüsü yakınlarında uyuyakaldı. Eve gelince zor indirdim arabadan koltuklara yapıştı kaldı.

Beyza hanımın üst dişi gülerce sallandı durdu, yanına bile yaklaştırmadı, kızım çekelim, altından çıkan diş yamuk olur, gece yutarsın, ne dediysek de dinletemedik dün eve gittiğimde bir baktım dişi yok, gel bir resmini çekelim bari dedim, açmıyor hanım çirkin çıkarmış zor ikna ettim.

Güzelliğine güzellik katmış, gedik dişli kızım benim

Yine dün akşam akşam Beyza hanımla PC kapmaca oynadılar, Beyza hanım oyaladı durdu Gülsüm'ü yok açamadım, yok oyun arıyorum, yok şu canlarım da bitsin, en sonunda Gülsüm'ü çileden çıkardı, saç saça baş başa giriştiler hiç karışmadım, ne halleri varsa görsün dedim, sonunda Gülsüm PC'yi bilek gücüyle kapmayı başardı, ama bir tutam saçından oldu, gerçekten bu sefer karışmadım, ben karışınca daha uzun sürüyor çünkü, hangisine -sen dur kızım desem öbürü coşuyor, iyisimi siz kendiniz halledin dedim, hallettiler birbirlerini, saç baş darmadağın

PC'yi zar zor ele geçirdi ya, bırakmak bilmiyor, uyku gözlerinden akıyor, yine de yapışmış durumda, hemen şu PC'yi gözden kaybetmek gerekiyor, ortalıkta görmeyince aklıllarına gelmiyor.

Bunlarda neyin nesi yoksa bebek mi var diyeceksiniz şimdi, yooook inanınki yok, bu battaniye benim küçük eltimin müstakbel kızı ELİF hanım için, kendileri henüz dünyaya teşrif etmediler ama cicileri hazır, annesi babası, babannesi, yengesi onun için çalışıyor, bu battaniye modeli beyza hanım'ın battaniyesine ait, bendeniz bir arkadaşımda görmüştüm çok beğenmiştim, doğru dürüst örgü dahi bilmezken kızımın hevesine örgü öğrenip kısa sürede örmüştüm, bu battaniyeyi görenler muhakkak yapmak istiyorlar, çok güzel birşey,

Elif hanım'ın battaniyesini babannesi bir komşusuna ördürdü, bende kurdelalarını ve kenar fistolarını dikip teslim edeceğim şimdilik bu kadarını yapabildim, yavaş yavaş, daha doğuma birbuçuk ay var, yaparken ben de heveslenmiyor değilim, harika oluyor yaaa

Benim battaniyemin kurdelaları eski model kurdelalardan biraz modernize edip, organze karışık kurdelalardan kullandım, Eminönünü alt üst edip bunları seçtik arkadaşlarla,

Bu da Elif hanımın battaniyesinin yeleği, bunu ben ördüm, çok şirin oldu, bunu bile örmem bir ayı geçti, battaniye örsem herhalde 9 ayda biterdi,

Bu yeleği de ben ördüm Elif hanıma hem de üç günde çok kolay bütün örülüp çıkıyor

Efendim benim eltiler sıraya girdiler, küçük eltimden birbuçuk ay sonra büyük eltimin şok hamile haberinden sonra ne oluyoruz dedim, bende kendimden şüphe eder oldum, ay bendemi acaba ? hani üç elti birbirine nispet eder gibi Hay Allah niye olmasın

Yaşar yengemin de 3. çocuğu kız olacak, bende iki kız, küçük eltimin de ilk bebeği kız, eşim 3 erkek kardeşler, kayınvalidem ilk torunu hep kız olsun diye dua edermiş, şimdi de -bu kadarda dememiştim, yeter artık gelinler diye bize takılıyor, valla sorun bizde değil yani ne yapalım elden birşey gelmez,

Ben zaten kız çocuklarını çok seviyorum benim için fark etmez de yani bu arada bizimkilerin hiç erkek çocukları olmayacak galiba , eşimin halasının lafzıyla - Bu gelinler kardeşimin soyunu tüketti diyor.

İşte bu yelek de büyük eltimin müstakbel kızı için, onlar henüz isim bulamadılar, Yonca, Yaren, Miray, derken bir türlü karar veremiyorlar. Hafta sonu saatlerde netten isim aradık, o olmaz onun adı, bu olmaz şunun torunu, ay ben o isimde birini tanıyordum, çok sinir birşeydi derken bize isim kalmamış, herkes bizim beğendiklerimizi koymuş, ne yapalım artık Yengesinden küçük meleğe yelek örmesi onlardan isim bulması, kolay gelsin, haaaa unutuyordum diğer yelek yani kurdelalı yelek de yolda, ben bir onları örmeyi biliyommm da söylemesi ayıp ondan da yapıyorum, önleri kaldı bir tek biterse inşallah onuda göstericem. Şimdi sonuçta ne öğrendik Araba olmayınca gezme de olmuyor, gezme olmayınca ne yapılıyormuş, dizler kırılıp elişiler yapılıyormuş.