İSTİKLAL CADDESİ'NDE GEZİYORUZ

İki haftadır işyerinde yanlız olarak çalışıyorum, o kadar yoğunum ki anlatamam, aslında yaz aylarının bu günlerinde hiç yoğun olmazdık ama nedense bu sene öyle olmadı, odada birlikte çalıştığımız arkadaşların da izinleri çakışınca mahvoldum, yazmak istediğim şeyleri birtürlü fırsat bulup ta yazamadım,

Geçen hafta Beyza ile Yeğenim Şeyma'yı kuaföre götürmek için işe getirmiştim, yıllar öncesi Beyoğlu'da gittiğim Savaş diye bir kuaför vardı, İşyerimizdekiler hala ona gidiyor, neredeyse tüm kurum arkadaşlarım buraya gider, arkadaştan savaş'ın telefonunu alıp, ...... kurumunda çalıştığımı söyleyip, öğlen saaatinde iki kişilik randevu aldım, kızlarla öğlende düştük İstiklal Caddesine, daha önce gittiğim kuaförün yerinde tabelasında SAVAŞ yazan bir kuaför salonuna daldık.

Sabah saatlerinde ....... kurumundan arayıp Savaş beyden 2 kişilik randevu aldığımı söyledim, ama içinde çalışanlar bana çok yabancı gelmişti, Savaş da yoktu, bana evet burası dediler, iyi deyip geçip oturdum, ama içim içimi yiyor, burası olamaz, olamaz derken, SAVAŞ bey yok mu? dedim, onun dükkanı devredip buradan ayrıldığını söylediler, ama ben bir türlü inanamıyordum, içime kurt düştü ya,

Bu arada Şeyma'nın saçını yıkamaya başlamışlardı, kızları arkadaşım Dilek'e emanet edip, bir bahaneyle dışarı çıktım, çevrede biraz dolanınca aradığım kuaförü buldum, Sabah ..... kurumundan arayıp randevu aldığımı söyledim, evet bizden aldınız dediler, o an başımdan kaynar sular döküldü, sinirimden gözüm döndü, başımdan dumanlar çıktı, oradakilere durumu izah edip özür dileyerek ayrıldım, ama ben bir türlü sakinleşemiyordum, resmen kandırılmıştım.

O hırsla doğru kızların yanına gittim, başladım adamlara söylenmeye, ben size ..... kurumundan arayıp randevu aldığımı söylediğim halde, neden burası değil demediniz de beni kandırdınız diye bağrınıp durdum, adam -beni sinirlendiriyorsunuz hanımefendi isterseniz sizi dışarı çıkarırım dedi, canıma minnet ben de zaten bunu istiyorum, hem beni aldat, hem de üste çık, hem ben senin nasıl saç kestiğini de bilmiyorum, hadi benimki neyse de Şeyma'ya -seni çok iyi bir kuaföre götüreceğim diye söz vermiştim, ya kızın saçını mahfederse ben annesine ne derim,
Tuttuğum gibi kızların kolunu doğru bizim kuaföre, adamlar bizi görünce gülme krizine girdiler resmen, Şeyma'nın saçları da bu arada ıslak ıslak, kızın elleri saçlarında mecburen benim peşimden geliyor, Dilek'le Beyz'da tabi yanımda, adamlar önemli değildi hanfendi, filan deselerde, sizinle ilgili değil, ben kandırılmış olmayı hazmedemediğim gibi, o yalancılara da saç kestirtecek değilim diye de söylenmeye devam ediyorum,
Şimdi o yalancı kuaförün işi bitti artık, bendeniz bütün kuruma bu haberi yayaraktan zaten yanlışlıkla oraya gidenlere de engel olmak kaydıyla, adamın işini bitirdim, akılları sıra bizi kandıracaklar, yalancının mumu yatsıya kadar .......

Gelelim bizimkine gerçekten güzel saç kesiyorlar, özellikle Şeyma'nın saçına bayıldım, bir sürü katalog gösterip önünü şunun gibi, arkasını bunun gibi, bunun burasını şöyle değiştircem diyerekten başladı kesmeye, sonuçta çok güzel oldu ama gelgelelim adamların fiyatları biraz tuzlu, ben parayı öderken bizim Dilek'in dudakları uçukladı, gelene kadar başımın etini yedi durdu, -yok bizim oradaki kuaför şu kadar alıyor, yok bizimkisi şöyle iyi böyle ucuz diye,

Ben de her ne kadar içime otursa da, yiğitliğe .... sürmüyorum ya, -ama bizimkide çok profesyonel Dilek, sizinki böyle saç kesemezdi, adam föne bile o kadar uğraştı, ama ama ama, o kadar para verdik ti bir farkı olmalıydı dimi, ama

Hanımların saçları kesilince de pek bir mutlu oldular

Gelelim bu haftaya bu haftada bizim kızları işe getirdim, sabahın köründe kalkıp, düştük yollara, onca uykusuzluk ve yorgunluk sırf anneye masraf ve eziyet ettirmek içindir.

Ama anne buna razıdır çünkü, akşama kadar ayağımın altında bıcır bıcır konuşmaları, yaramazlıkları, kimi zaman bana yardım etmeleri, beni çok mutlu ediyor. Keşke hep işyerinde de birlikte olabilsek ya da hep hayalini kurduğum gibi evim işyerime çok yakın olsa, mesela tam karşı pencerem benim evim olsa, arada bir evime kaçsam mesela ne iyi olur dimi ama olmuyor işte, hayalin ötesine geçemiyor.

Kargalar bile henüz kahvaltılarını etmeden 07.50'de İstiktal Caddesine geliyoruz, kahvaltı alıyoruz kendimize, ve henüz İstiklal Caddesinde hayat emareleri de görünmemektedir, zaten buranın gündüzü farklı gecesi farklı, bazen televizyondan geceki hallerini görüp şaşırıyorum, biz burada mı çalışıyoruz diye, gündüzleri hanım hanımcık, beyefendicik gezinen çalışan insan manzaraları gece başka hallere bürünüyor,

Bizimkiler de henüz uyanamamış, Allah'tan serviste uyuyabiliyorlar, yoksa yollar bitmek bilmez

PC başında kahvaltı saatimiz

Hem oyun oynuyorlar hem de poğaçalarını yiyorlar döke saça, sabah kahvaltısında Poğaça yemek onlar için bulunmaz nimet, değişik geliyor onlara herhalde.

Şadiye teyzemiz ve Mustafa abimiz izinde olduklarından her birimiz bir masaya kuruluyoruz. (Kulaklarınız çınlasın)

Bilgisayarda sıkılınca kendimize yeni oyunlar icad ediyoruz, oda içinde koşturmaca ve gürültü başlıyor.

Koltuklardan ambulans yapıyoruz, nani nani nani......

Ve dakikada bir ne zaman dışarı çıkacağız soruları,

az kaldı, 2 saat, l saat yarım saat, ay durun müdür çağırdı zor tutuyorum onları

VEEEEEE ÖZGÜRLÜK nostaljik tramvayda yolculuğumuz

Ve alışveriş zamanı, deli gibi tüm mağazaları girip çıkıyoruz,

Arada bir itişip kakışıyoruz, sıcak ta başımıza vurmuş

Küsüşüyoruz.

Sonra yeni bir mağazada tüm olanları unutup reyonları karıştırıyoruz.Üstelik te hep büyükler için hazırlanmış ürünlere bakıyoruz