İZİN BİTTİ, HÜZÜN VAR

Kısa bir izinden sonra yine işe döndüm,

Pazar günü sabahı içime bir hüzün çöktü, bizim için yine ayrılık, yine hasret, yine karmaşa ve koşturma başlayacaktı,

İzine çıktığım ilk günlerden itibaren bizim kızlar günleri saymaya başladılar -anne kaç gün kaldı işe gitmene, sanki zamanın geçmesini istemiyorlar, korkuyorlardı günlerin çabucak biteceğinden, annelerinin işe gitmesini hiç ama hiç istemiyorlardı,

Gülsüm bir gün ben mutfakta yemek yaparken, salonda ablasıyla kavga ettiler, ben aralarına hiç girmedim, Gülsüm çığlık çığlığa bağırıyor, feryat ediyor, isteklerini ablasına yaptırmak için bütün edepsizliğini sergiliyor, Beyza ise inadından asla vazgeçmiyordu, Gülsüm baktı ki anneden arka alamıyor, biraz sonra yavaşça mutfağa geldi,

Bir baktım elinde benim çerçeve içerisindeki resmim, öpüp duruyor,

-Annecim bak sen yokken ben hep bu resmine bakıp ağlıyorum, seni öpüyorum, ablamın yaptığı haksızlıkları hep sana anlatıyorum ama sen yanımda olmuyorsun, sen yokken seni çok özlüyorum, diye hem ağlıyor, hem anlatıyor,- sen neden başka anneler gibi evde oturmuyorsun, babam çalışsın, sen evde kal, ne olur diye yalvarıyor, dondum kaldım,

Beyza benim üzüleceğimi anlayıp, hemen atıldı, - Annem bizim iyiliğimiz için çalışıyor, o çalışmasa sen nasıl alacaksın istediklerini, nasıl tatile gideceğiz ha, o küçücük aklı, kocaman kalbiyle bir yandan beni, bir yandan kardeşini teselli ediyor,

Bu olayı babası da görmüş, bir gün ben yokken yine ablasıyla tartışıp geçmiş yatak odasına almış eline resmimi bana olanları anlatıp ağlıyormuş, inanamamıştım,

Söyleyecek ne bir söz bulabiliyorum, nede elim kolum kalkıyor bu duyguları yazmaya, kendimi o günden sonra çok kötü hissediyorum, içim boşaldı, hiç bir şey düşünemez oldum, ben nasıl bir anneyim, annemiyim ya, neden bütün gün onların yanında değilim, neden onları okula ben göndermiyorum, ben karşılamıyorum, anne baba hakkı ödenmez ama; önce ben sizin hakkınızı nasıl ödeyeceğim bilmiyorum, ne olur bana hakkınızı helal edin, keşke keşke böyle olmasaydı, aslında ben hiçbir zaman çalışan bir anne olma hayali kurmamıştım, hayat, kader işte,

Biz çocuklarımızın yanında olmadığımız için üzülüp dururken, kimi anneler de bizim yerimizde olmayı hayal ediyorlar, şüphesiz ki geçim sıkıntısı, özellikle eğitim alan bazı bayanların evde oturuyor olması onları rahatsız ediyor olabilir, çalışma gereği duyabilirler, aslında çalışmanın da getirdiği olumlu yanları da var ama, bence doya doya çocuklarının yanlarında olmalarının keyfini çıkarsınlar, bol bol çocuklarıyla vakit geçirsinler, eğitimleriyle yakından ilgilensinler, komşularıyla veya televizyonla boş vakit geçireceklerine evlatlarının yanlarında oldukları için Allah'a şükretsinler.

Benim küçük kızlarım bu yaşlarında kendi ayakları üzerinde durmaya çalışıyorlar, Beyza hemen hergün okulda birşeyini unutup geliyor, öğlen arası yemeğe geldiğinde kapıyı ona kapıyı ben açıyordum, üzerime atlıyor beni öpüp duruyordu, kıpır kıpırdı sevinçliydi, alelacele yemeğini yiyip yine beni öpücüklere boğup on kere arkasına bakıp el sallayıp asansöre zor biniyordu,

Ya bugün duygularımı anlatsam ne kelimeler yeter, ne de blog sayfaları, ben kızlarımı özlüyorum, onlardan ayrılmak çok zor geldi, gözyaşlarımı zor tutuyorum, malum işyeri ortamı, ağlayamıyorsun bile, kendini tuta tuta sonunda sende inanıyorsun bunun zorunlu bir şey olduğuna,

Allah hakkımızda hayırlısını versin, yavrularım ileride bu sayfaları okuduğunuzda umarım beni daha iyi anlarsınız, çok korkuyorum beni suçlamanızdan, bana kızgın olmanızdan, ama inanın ki sizden ayrı kaldığım her anımda aklımdasınız, sizi her an seviyorum, özlüyorum, sizi anlatarak avunuyorum, Allah başka ayrılıklar vermesin,

Her akşam size kavuşmak için servisten inince koşa koşa geliyorum, site içinde koşar adım yürürken bir tanıdığa bile rastlamak istemiyorum, gerekli olduğunda bakkala yada markete uğramak bile bana çok güç geliyor, sizinle geçireceğim zamanlardan çaldıkları için kızıyorum tüm angaryalara,